De voeding van trainer Wim Schoots

wim

Ja wie is Wim Schoots?  Dit is één van mijn trainers geweest tijdens de hardlooptrainer in opleiding (H.I.O) bij Phanos/Running Holland Amsterdam. Wim is een zeer ervaren trainer met een jarenlange duurloop ervaring van ongeveer 40 jaar. 40 jaar geleden haalde hij een eindtijd op de marathon van  2 uur en 34 minuten. De reden waarom ik in mijn blog over hem wil schrijven is dat ik altijd geïnteresseerd raak in de voeding van personen die 40 jaar duurloop sport doen en vooral goede eindprestaties halen in tijden toen de wetenschap niet veel wist over koolhydraten, cafeïne, rode bietensap, carnitine, of b-alanine. Daarbij is het voor mij erg nuttig om erachter te komen hoe zijn voeding toentertijd eruit zag zonder advies van een sportdiëtist of voedingsdeskundige.

De  voedingssamenstelling …

Vanzelf is voeding niet alleen de bepalende factor. Een goede trainingsopbouw, de mate van getraindheid, het vermogen van opslag van glycogeen in spieren en verbranding van vet door het lichaam, goed herstel, zijn evenzeer belangrijk. Maar zonder een goede voedingssamenstelling kan je echt geen  tijd halen van 2 uur en 34 minuten op een marathon. In theorie heb je hiervoor brandstof nodig in de vorm van koolhydraten, maakt niet uit of het in snelle of langzame vorm genomen wordt.

Opvallend was dat Wim 40 jaar geleden ongeveer 1 week in aanloop naar de marathon flink gebruik maakte van eenvoudige koolhydraatrijke maaltijden zoals brood, pasta, aardappelen, rijst, groente, fruit, en zuidvruchten. Daarnaast werd vlak voor de marathon nog extra zwaar getraind in de vorm van een capaciteitstraining om het supercompensatiemechanisme te halen. Dit wordt in de hedendaagse wetenschap als  de tapering methode genoemd. Is dit misschien de truc geweest voor zo’n goede snelheid?  Heeft de supercompensatie in combinatie met het stapelen van koolhydraten het meeste effect op de snelheid gehad? Wie weet? De huidige wetenschap zegt juist bij het stapelen van koolhydraten dat je gewicht wat gaat toenemen en daardoor je snelheid wat kan gaan afnemen. Maar Wim had hier geen last van..

En vanzelf was ik nieuwsgierig wat hij at tijdens de marathon. Nou, je raadt het al, helemaal niets, af en toe wel wat vocht in de vorm van water en werd de hoeveelheid meer op gevoel gedaan en was dit ook afhankelijk van het weer. Tja,…heel interessant allemaal…

Een wetenschappelijke verklaring  zou kunnen zijn dat hij het vermogen heeft om zuinig om te gaan met de verbranding van glycogeen (koolhydraten) en ook een goed vermogen heeft om vetten te verbranden tijdens een marathon. De verbranding van vetten is nog in onderzoek in de wetenschap, en wordt ook wel de intra musculaire triglyceriden opslag en verbranding genoemd. Het zou een redelijk goede verklaring kunnen zijn voor iemand die zo’n goede einddtijd haalt en nauwelijks nog wat eet tijdens een marathon. Het blijft voorlopig speculeren en verbanden leggen.

Zo zie je dat voedingsadviezen nooit algemeen gegeven kunnen worden maar altijd individueel en afgestemd moet worden op het individu. Ga dus nooit de voedingsadviezen van een ander overnemen want het kan voor jouw juist averechts uitwerken!

En sportdrank…?

Sportdranken werden ook tijdens de marathon nauwelijks door Wim gebruikt. Trouwens 40 jaar geleden waren die er nauwelijks. De laatste tijd worden heel veel commerciële sportdranken gebruikt en geprezen en weinig van de natuurlijke koolhdyraten. Niet dat deze sportdranken niet goed zijn, integendeel ze kunnen soms praktisch zijn maar te veel en te vaak onnodig gebruik kan nooit goed zijn. Ik ben daarvan overtuigd dat we hiervan meer gaan horen in de toekomst..

Behalve de tapering methode gebruikte Wim af en toe soms zuidvruchten tijdens trainingen of lange duurlopen.  Dit zijn goede koolhydraatbronnen. Deze hebben ook mijn voorkeur omdat dit in natuurlijke vorm genomen wordt.

Conclusie…

Vast staat dat ik van overtuigd ben, dat goede prestaties ook gewoon gehaald kunnen worden met koolhydraten in natuurlijke vorm met lekkere en goed samengestelde maaltijden, zowel voor, tijdens en na een duurloop, met een voorkeur voor koolhydraten met een lage glycemische index. Dit zijn koolhydraten waarvan de suikers lang in het bloed blijven circuleren. Het eten tijdens een marathon kan per persoon verschillen. Opvallend is ook dat deze strategie ook toegepast wordt door de succesvolle Kenianen en Ethiopiërs. Zij eten ook nauwelijks tijdens een marathon en drinken soms water langs de weg en hebben nooit gehoord van speciale sportdranken, en supplementen die zo in het Westen gebruikt worden. Ikzelf ben nog niet zover, en de meesten met mij,  moeten  helaas gewoon koolhydraten eten en voldoende vocht gebruiken tijdens een marathon. Misschien moet ik nog meer trainen en ben ik over 10 jaar ook zover als De Kenianen en Ethiopiërs of Wim, of ik ga even stage lopen in Kenia en Ethiopië om de voeding van deze toppers uit te proberen.